اومدم بگم که اگه دوست داشتین به وبلاگ جدید من یه سر بزنین

آخه از این به بعد بیشتر اونجام..

 این وبلاگم که خووووفی نبود امیدوارم اون یکی خوب از کار در بیاد با کمک و نظرات شما دوستان

خلاصه ما اومدیم بگم همگی تشریف بیارن اونجاااااااا

اونجا یعنی به این آدرسhttp://www.soltane-ghalbami-n.blogfa.com/

راستی بچه ها وقتی که بهم سر زدین اگه خواستی تبادل لینک کنین من حاظرم

در ضمن اگه شما ها آپ کردین خبرم کنین تا بیام حالا چه جوری بیام؟؟ آهان این مهمه لطفاااااا آدرس

یاهو آیدی هاتونو به من بدین که هم وقتی من آپ کردم واستون آف بزارم هم این که وقتی شما آپ

بودین واسم آف بزارین آخه اینجوری خیلی راحتتره تا این که بخوام به هر وبلاگ سر بزنم ببینم آپ هست

یا نه!!!! پس دوستان آیدی یادتوووووووون نره ایدی من girl_nonor2000

      هر چه کردم نشوم از تو جدا بدتر شد

       از دل ما نرود مهر و وفا بدتر شد...

       مثلا خواستم اینبار موقر باشم

      و به جای تو بگویم شما بدتر شد

      این متانت به دل سنگ تو تاثیر نکرد

      بلکه بر عکس فقط رابطه ها بدتر شد

      آسمان وقت قرار من و تو ابری بود

      تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

       چاره دارو دوا نیست که حال بد من

       بی تو با خوردن دارو دوا بدتر شد

      روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت

      آمدم پاک کنم عشق تو را بدتر شد...

     رهایم کن برو ای عشق از جانم چه می خواهی

      به سوهان غمت روح مرا پیوسته می کاهی

     مگر جز مهربانی از تو چشمت چه می خواهم؟

     تو خود از هر کسی بهتر از احساس من آگاهی

     نیازی نیست تا پنهان کنی از من نگاهت را

    گواهی میدهد قلبم مرا دیگر نمی خواهی

    غرلهایم زمانی روی لبهای تو جاری بود

    ولی امروز در چشمت نمی ارزم پر کاهی

    دلم خوش بود گهگاهی برایت شعر می خواندم

    تو هم سر می زدی آن روزها از کوچه مان گاهی

    برو هر جا که می خواهی برو آسوده باش.اما

     مواظب باش مثل من نیفتی در چنین چاهی....

     از اینجا میروم تنها مرا دیگر نخواهی دید...

   نخواهم برد در این راه با خود هیچ همراهی

چند نکته آموزنده.... 

این جمله مرحوم جان وانا میکر بسیار جالب که حدود ده سال قبل از مرگش به زبان آورد:

سی سال پیش بود که دریافتم ناسزا گفتن کار بسیار احمقانه ای است.

من به اندازه کافی برای غلبه بر محدودیتهای خود عذاب می کشم و دیگر وقتی باقی می ماند

که آن وقت را برای تاسف خوردن و ناراحت کردن خودم صرف کنم که چرا خداوند موهبت عقل

و شعور را به طور مساوی بین مخلوقات آدمیزداش تقسیم نکرده است!

ابراهام لینکن نیز حدود یکصد و پنجاه سال پیش این نظر را در بیانات خود تاکید کرد:

یک ضرب المثل قدیمی می گوید: این حقیقت دارد که یک قطره عسل بیش از یک گالن زهر

میتواند مگسها را به سوی خود جلب کند. انسانها نیز چنین هستند.

اگر میخواهی کسی را طرفدار و هواخواه خو کنی اول در او این اطمینان را ایجاد کن که

دوست صمیمی او هستی. در همین جاست که همان یک قطره عسل دلش را می رباید

وبه سوی شما می کشاند و القای صمیمیت شاهراهی است که به عقل او منتهی می شود.

لولاند فو ستروود د رکتاب خود مرسوم به (رشد توامان د ر خانواده) می نویسد:

موفقیت در ازدواح فقط این نیست که شخصی را مناسب خود پیدا کنیم بلکه موفقیت در این

است که ما نیز شخص مناسبی باشیم!

ایروین کوب گفته است:

تا جایی که مقدور است باید متواضع باشیم چون اگر حقیقت را در نظر بگیرید هیچ یک از ما

آنقدر مهم نیستیم که ارزشی فوق العاده داشته باشد همه پس از طی دوره ای به نام زندگی

به خاک سپرده می شویم و با گذشتن سالها از یادها خواهیم رفت.

زندگی کوتاه تر از آن است که با به رخ کشیدن موفقیتها و پیروزی های آن دیگران را مکدر و

ناراحت کنیم...

اینم چند تا از شکیرا واسه دوستان عزیزم که ازم خواسته بودن

امیدورام خوشتون بیاد

میخوام یه داستان از زندگی خودم براتون بگم

معمولا همه بچه ها  وقتی که دست تو دست مامانشون دارن از تو خیابون رد میشن یه دفعه

کشیده میشن پشت ویترین مغازه ها و از یه چیزی خوششون میاد حالا دخترا بیشتر عروسک

دوست دارن  حالا یا مامانه میخره یا با تو سری و کتک از اونجا دورش میکنه

منم که بچه بودم داشتیم با مامان خانوم خرید میکردیم که یه دفعه چشم افتاد به یه آفتابه

خدایش آفتابه خیلی خوشگل بود همین که آبی بود همین که نسبت به آفتابهای دیگه خیلی

کوچیکتر بود  اولش که نگام افتاد بهش گفتم مامان من اینو میخوام چشتون روز بد نبینه

مامانم دستمو کشید و از اونجا دورم کرد منم که توقع همچین کاری نداشتم دستمو کشیدم

نشستم رو زمین حالا داد نزن کی بزن  انقدر خودمو بالا و پایین انداختمو جیغ کشیدم مامان

از ترس آبروش رفت واسم خرید  حالا که به اون روزا فکر مینکم با خودم میگم دیدی داد

زدی واست خریدن حالا همه که بزرگ شدی غصه نخور هر چی که چشتو گرفت یه ذره داد

بزنی و دو قطره اشکم واسه هیجانش مسئله حل میشه 

حالا ما بزرگ شدیم و عمه خانوم شدیم یه دونه بچه داداش دارم که وقتی یه جیزی رو بخواد

باید حتما بهش بدی و گرنه مختو میخوره بعضی وقتا که از دست کاراش عصبی میشم

میخوام سرشو بکنم  ولی جرات نمیکنم  حالا مامانم میگه این اخلاق گندشو از تو به

ارث برده  خودمونیم هااااان حالا میفهمم مامانم از دست من چی کشیده

سال ها بود که در صدف خویش فرو رفته بودم

صدفم را گشودی مرواریدی شدم به زیبایی تو

به زلالی قلب تو...

با تو جان گرفتم!

اکنون من دیگر آن در صدف خویش فرو رفته نیستم

پرنده ای هستم که در آسمان عشق تو پرواز میکنم 

به آن که چشمه عشق است

تو تبلور هفت آسمان زندگی منی

به زمین سوگند به زمان به نخستین عشق

که تو بارورتر از فضا و نور و ستاره ای

به من نگاه کن

بگذار در سکوت بی انتهای نگاه تو زمین و زمان را در یابم

تو میان من و آفریننده پل شده ای

دوستت دارم...

دوستت دارم را با چه زبانی باید گفت به تو ؟ که از زبان عشق شیرین تر باشد؟

باغبانی که فقط شقایق می پروراند

اگر اشک بگذار... اگر شمع خاموش نشود

اگر تن کاغذ برای ستایش جای داشته باشد

و اگر قلم از جوهر عشق تهی نشده باشد

تو را خواهم نوشت...

 افسوس که شمع خاموش میشود

کاغذ از حس چشمهایم خیس

و خواب مرا با خود می برد...

پس تنها ذره ای از تو را می توانم بنویسم

اسطوره عشق..  باغبان شقایق ها

نگهبان قلب عاشقم و جاویدترین عشقم در دنیا

تو را به سان چشمه ای میبینم که هرگز از جوش و خروش نخواهد افتاد

برای شاعر تنهای شعر.

بر خلاف خیلی ها که تاریکی را رنگ عشق می دانند..

رنگ عشق آبی است.... رنگ دریا

رنگ ستاره و سپیده

رنگ باران

راستی ؟

تو باران و خیس سر تا پا را تجربه کردی ؟

خود تو را می گویم  این بار مخاطبم تویی

تو که الان داری این ترانه نامه را می خوانی

خود تو چقدر آبی بوده ای ؟؟؟

حالا دیگر تمام قبیله چشمان خیسم را دیده اند

تو که دستانت را حریم امن و بی خبر چنین چشمان گریه نشینم نکردی نازنین

پس همچنان آن ها را پلی برای آنان که می آیند و می روند نگهدار...

این دستها واین گونه دستها لیاقت اشکهای مقدس وبی هوس من عاشق را ندارد

دستانی که به شکستن عادت دارند. جز برای رفع عادت کاربرد دیگری نداردند!

ومن هم که خدا را شکر هنوز فاصله عشق تا عادت را نپیموده ام !!!

ایستگاه جدایی

وقتی به من میخندی انگار دنیا رو دارم                  روی فرش مهربونی بی صدا پا می ذارم

وقتی گریه میکنی تو غیر غم هیچی ندارم             گیج میشم نمیتونم خودمو به یاد بیارم

وقتی نیستی خونه تار مثل شب بی ستاره          اگه بیایی تو دوباره توی خونه نور میباره

تو برام قصه می خوندی تا برم به شهر رویا            برم از حقیقت تلخ برسم به کذب دنیا

یه قطار کاغذی بود روی ریل بی صدایی                 یه مسافرش تو بودی توی ایستگاه جدایی

بگو آیا نگرونی واسه این دفتر پاره                         واسه این قلب شکسته که دیگه کسی نداره؟

من میرم چرا بمونم من دیگه بی تو غریبم               اگه من اینجا بمونم آدما میدن فریبم

تو رسیدی به چه چیزی که با من نمی رسیدی؟       تو غمام و جا گذاشتی ولی شادیامو چیدی

دریا رو به روی ساحل کوله بار من به دوشم             منم اون مسافری که غصه هامو میفروشم

برای او....

بر دشت تشنه دل باریدی همچو باران         پیوند دادی ام با پاکی چشمه ساران  

دل دست تو سپردم بی عذر و بی بهانه       مست از شمیم عطرت با یک بغل ترانه  

همچون ستاره بودی در قصه های شیرین    چون خواب های رنگی از روزگار دیرین 

یکبار پر گشودم تا مرزهای تازه                  باور نموده بودم این عشق چاره سازه

ابروت قبله گاهم نازت نیاز من بود               دستان مهربانت مرهم به زخم تن بود

با قاصدک صمیمی همراز لاله بودی            بر برگ های تشنه مانند ژاله بودی

احساس پاک چشمه در چشم تو روان بود     دنیای با تو بودن انگار بی زمان بود

باور نموده بودم ساده تر از همیشه             این روزگار شیرین هیچگاه به سر نمیشه

یک صبح دم تو رفتی با اندکی بهانه             از دست خود بنالم یا قسمت و زمانه ؟؟

برگرد مهربانم حتی برای آنی                     سوگند بر دوچشمت بی تو نمانده جانی

حضوری دیگر

منی که تا ابد مدیون اویم                               به خود گویم برایش شعر گویم

بگویم دلبرم ابرو کمان است                         بگویم طاق ابرویش چنان است

بگویم چشم هایش دلنواز است                    بگویم دلبر من اهل راز است

بگویم ابروانش چون هلال است                     و دل کندن ز ابرویش محال است

بگویم ماه تابانش عیان است                       اگر چه پشت گیسویش نهان است

بگویم برق چشمش تا درخشید                   دلم بر ساحل دریایش خشکید

بگویم مست روی ماهش هستم                 بگویم دلبرم را می پرستم...

بگویم چهره اش از شعر پیداست                بگویم از بگوهایم چه گویم؟؟

بگویم وصف او را کم نگویم                        بگویم ای خدا صبرم سر آمد

بگویم یار دیرینم نیامد....